De Helft…….


De dagen, weken en maanden gaan aan ons voorbij als een hogesnelheidstrein. Heel veel dingen komen aan ons voorbij waarbij ik me afvraag of heel veel mensen dit nog allemaal kunnen volgen. Mensen die niet zeggen: “vroeger was het beter”. Maar mensen die met weemoed terugkijken naar de eenvoud van het leven toen. Op bepaalde momenten zie ik een dergelijke eenvoud ook op het strand van Lovina Beach.

Die eenvoud bestaat uit het er zijn. Het samenzijn. Gewoon met de bus aankomen uit Java en gezellig met zijn allen op het strand of bij het standbeeld hun maaltijd verorberen. De man met het baardje die inmiddels behoort tot de inventaris van het strand en niet meer is weg te denken. Hij zit er bijna iedere dag aan zijn tafeltje en drinkt zijn biertje. De jongeren die in de zee zitten en ongeremd met het water spelen en daar veel plezier mee hebben.
De interviews die gehouden worden waarbij je soms de tranen over de wangen rollen omdat er gewoon heel veel ongecompliceerde humor bij zit. Nee, er worden geen mooie ogen gemaakt of andere toespelingen gedaan. Het is gewoon humor. De jongens die de laatste tijd dag na dag hun liederen ten gehore brengen. Waarbij ze zowel westerse als lokale muziek spelen.

Het jongetje dat bijna iedere dag naast mij komt zitten en vraagt hoe het gaat, waar ik woon en of ik alleen ben. Hij is negen jaar en verkoopt armbandjes. Nee, hij wil mij niks verkopen alleen maar met mij praten. De broer en zus die samen lekker aan de pot Mie bezig zijn. hun vader komt kijken en steekt zijn duim omhoog.

De Crematie
Dan hoor je op de achtergrond de gamelan muziek. Daar komt een grote groep voor een ceremonie. Het blijkt om een jonge vrouw te gaan die op 48 jarige leeftijd na een ziekbed is overleden. In de ochtend is de crematie geweest en nu werd er afscheid genomen op het strand door de as naar de zee te brengen. Nadat de as door middel van verschillende rituelen naar de zee is gebracht komt de familie met een Daksina. Een Daksina is een jonge en gele kokosnoot waarin wat as zit en wordt door een koord verbonden met de oceaan. Tot drie keer toe brengt de priester het koord naar de oceaan. Hiermee verzoekt hij de ziel om terug te gaan naar de Daksina. Naderhand wordt de Daksina bijgeplaatst in de familie tempel. Maar voordat dit mag gebeuren gaat men eerst de belangrijkste tempels op Bali bezoeken. Ik mocht van de broer dichtbij komen om de foto’s te maken.

De groep zat links van het Dolfijnen standbeeld waarbij ik precies telkens in het middel stond of zat. Kijkt naar rechts en ziet een oma met haar kleinkind aankomen en realiseer me dan dat leven en dood zo dicht bij elkaar staan. Lovina Beach, een strand waar zoveel warmte is, een strand dat zoveel geeft zonder dat velen dat echt beseffen.

Ik geniet iedere avond weer opnieuw en iedere avond is voor mij weer anders.

16 juni 2019