De 41 pakketten…


We waren al heel vaak de bergen in geweest, het rechts gedeelte van het dorp bezocht en nu wilde ik naar de kern gaan. Links in het dorp Gambuh liggen behoorlijk wat huizen en daar zouden we de eerste dag naar toe gaan. Voor ons is het belangrijk om de situatie ter plekke te bekijken en daar dan te beslissen wat we doen. De 41 pakketten waren zonder enige twijfel heel snel besteed aan deze mensen.

Het zijn 131 foto’s en dat is best wel veel, maar in mijn beleving vind ik het belangrijk om de kern van het dorp te laten zien. Het geeft het meest complete beeld van het hele dorp Gambuh: een van de oudste maar ook armste dorpen. Maar voor mij een plek waar ik me thuis voel zoals vandaag met het uitdelen van de pakketten.

De eerste dag waren we naar een familie gegaan met 16 personen. In elke ruimte slapen 4 mensen, alleen Opa en Oma slapen allen op een matras maar dan wel in iets wat ook een keukentje is. Een van de vrouwen werkt normaal bij Hotel Lovina, maar dat is al twee maanden gesloten. De mannen vissen normaal, doen ze nu ook nog, alleen het aanbod is momenteel zo groot dat met de prijs nauwelijks de brandstof betaald kan worden. Vandaag waren we terug gegaan en het was meteen: “Duduk”. En de koffie kwam. Pemangku vroeg op een bepaald moment: “Pulang”, “No”. Op de een of andere manier wanneer ik daar dan zo zit voel ik me ongelofelijk op mijn gemak. En dat heb ik bijna altijd als we ergens zo zitten, iedereen aan de kwebbel, de koffie en verder niks.

De vruchten die wat lijken op een kleine tulp bol, groeien onder aan de planten en de mensen gebruiken die als een soort groente en mengen die onder de rijst. Zo hebben ze meer en doen ze langer met de rijst.

Een gitaar is het belangrijkste instrument. Men oefent zelf zolang dat ze de liedjes kennen. Ze gaan bij elkaar zitten en genieten van hun gezang en net samenzijn. Een moment om de honger te vergeten.

De huisjes die we tegenkwamen bestonden uit één ruimte van misschien 4×3 meter of 4×4 meter. Daarin ligt dan een matras, staat in de hoek een kast voor de kleren en daar slapen ze dan in vader, moeder en twee kinderen. Bloedheet in de nacht. Buiten wordt er dan gekookt.

Om alle offeringen te maken heb je hele speciale  en dunne bamboe nodig. De vrouw waar wij op bezoek waren maakt deze en op de markt kan ze die verkopen voor 5.000 roepia per bundel. Bij oma lag een stuk plastic op de grond. De uitleg was: dit is rijst van gister dat over is. Het wordt gedroogd en later gemengd met verse rijst en opgegeten.

Omdat we wisten dat er veel kinderen wonen in dat gedeelte hadden we Beng-Beng meegenomen. Op een plaats kwam een meisje met loempia’s aanlopen en Pemangku had honger dus hij bestelde wat. De kinderen kwamen allemaal aanlopen en stond met de handjes op hun rug naar het meisje met de loempia’s te kijken. Dan moet je mij hebben als ik dan die ogen zie, de loempia’s gingen dan ook gretig van de een naar de ander en haar mand was meteen leeg. Haar verdiensten was 10% van de verkoop.

Als laatste hadden we de oma bezocht die voor haar drie kleinkinderen zorgt omdat hun ouders alle twee overleden zijn.

Ook nu weer wil ik de sponsors bedanken die dit weer mogelijk gemaakt hebben: Aad en Jacqueline van den Boogaart. Herman Oldenburger, Sadrine van Rees, Sjef en Truus Pelzer en Schoon Water Projecten Indonesië.

Gister heb ik veel bedroefde gezichten gezien, totdat het gesprek op gang kwam en het vooruitzicht op rijst, koffie, suiker, olie, mie, eieren en zoute vis. Vandaag zag ik blije mensen. We gingen bij de buurvrouw het pakket brengen en haar buurman was al de visjes aan het bakken. Iedereen om hem heen straalde helemaal.

16 mei 2020