Cassave en rijst…..


Gister in alle vroegte het bed uit want er stond ons een lange en zware dag te wachten. We mochten 40 pakketten weggeven en dat betekent voor ons dan dat we 40 huishoudens gaan bezoeken. Deze keer was Sari meegegaan. We waren al lang niet meer extreem hoog geweest. We zouden nu naar een woongemeenschap gaan die wij noemen “next to the cemetery”. Van daaruit wilde we de hele omgeving gaan bezoeken. De mensen in Gambuh worden namelijk niet gecremeerd maar begraven en helemaal boven ligt de tweede begraafplaats van Gambuh.

Met de motorscooters helemaal omhoog over een redelijk goed te berijden betonnen weg. Boven gekomen de motorscooters in de schaduw geparkeerd, het was al bloedheet en drukkend. Een normaal gebeuren in het regenseizoen. Te voet naar het betonnen pad en toen helemaal naar beneden om daar te beginnen en dan huis voor huis en weer omhoog. Het pad is iets breder dan een motorscooter en gaat steil naar beneden. Langs dit pad wonen 15 gezinnen waarvan de mensen geen werk hebben. Slechts eentje gaat iedere dag naar de markt in Anturan om zijn lemongras te verkopen. Als hij geluk heeft dan heeft hij een omzet van 20.000 roepia.

Het drinkwater halen de mensen uit wat ze noemen “de jungle”. Via een plastic pijp wordt het water naar een centrale plek gebracht en dan weer via andere plastic pijpen naar elk huis. Het water wordt vervolgens opgeslagen in ijzeren vaten. De roest en andere zaken liggen op de bodem. Er is in dit dorp geen enkel andere mogelijkheid om aan water te komen. Het zou dan ook mooi zijn als hier waterfilters van SPI geplaats kunnen worden.

Voordat we naar Nenek zouden gaan zijn we eerst twee gezinnen gaan bezoeken die bij elkaar woonde. Toen we aankwamen was de vrouw net bezig om de geraspte cassave van het dak aan het halen. De geraspte cassave wordt gemengd met de rijst zodat ze langer met hun rijst kunnen doen. Dit is iets dat in heel veel gezinnen gebeurd om zolang mogelijk rijst te eten te hebben. Gemiddeld wordt er 2 tot 3 kilo rijst per dag klaar gemaakt en gegeten.

Op naar de volgende woon gemeenschap waar 18 mensen bij elkaar wonen, waarvan veel kinderen. Vandaaruit richting Nenek en ze was maar wat blij om ons weer te zien. Ze was weer helemaal opgeknapt en had een energie voor tien.

Het was een mega zware dag maar die ons als team en de mensen veel heeft gegeven. De mensen waren blij dat wij tijd hadden om naar hun verhalen te luisteren. Ze blijven vrolijk, ze blijven opveren, ze blijven zoeken naar oplossingen, maar je ziet ook de droefheid en het vragende gezicht van: hoe lang nog?

Vandaag was de dag dat we de pakketten op de gebruikelijke plaats mochten weggeven. Veel plastic was al bij Pemangku thuis afgegeven en daar gingen we weer achter Toko Rejeki aan. Aangekomen op de plek was iedereen al aanwezig. Het was bloed en bloed heet op de plek en Pemangku had zijn toelichting over het belang van plastic verzamelen iets ingekort.  Na ongeveer een half uurtje waren alle pakketten verdeeld. Er is één wat we heel zeker weten, zodra de mensen thuis zijn wordt de gedroogde zouten vis gebakken en gegeten. Voor velen is dit een ware lekkernij.

Dankzij de volgende donaties hebben we dit weer mogen doen en namens de bewoners bedanken wij hun van harte. Marianne van de Geijn, P.J. Dorff, Herman, Michel en Sylvia Vette, M.C. Cramer-Lelieveld, Dhr. Kok en Mevr. Bouwer, Dhr. De Haan en Mevr. Janssen en drie donateurs die anoniem willen blijven.

06 november 2020