Blijdschap……..


De achtentachtig pakketten waren besteld bij Toko Rejeki en de planning werd gemaakt. Leongk van Toko Rejeki stelde voor om de verdeling in twee dagen te doen. We waren het er snel samen over eens om als eerst naar de Kepala Dusun van Gintungan te gaan. Dat betekende dat we hoog de bergen van Gambuh in moesten. De weg die we met de motorscooter hadden afgelegd. We zouden daar 16 pakketten gaan verdelen. Samen met Leongk in de auto, op zondag in de namiddag, ernaar toe. Het begin ging goed totdat de scherpe bocht kwam en de auto zei: “nee dit ga ik niet doen”. Mijn 95 kilo moesten als eerste uit de auto, maar nee hoor. Dus langzaam achteruit gereden, omgedraaid en via een hele andere kant naar de Kepala Dusun. Toen we daar aankwamen zaten de mensen al op ons te wachten. Je zag de blijdschap op hun gezichten toen de deuren opengingen, er was een vrouw die gebruikte de mondmaskers om haar tranen af te vegen.

Vandaag was de dag dat we op twee plaatsen zouden gaan verdelen. Tegenover de warung van Pemangku werden er 52 pakketten afgeleverd en daar moesten de mensen ze zelf komen op halen. Nadat we die hadden verdeeld gingen we naar de bengkel (garage motorscooters) van de broer van Pemangku waar de resterende pakketten waren afgegeven en verdeeld zou worden. Dat betekende voor ons flinke wandelingen. Ik mocht weer niks dragen. Tijdens deze bezoeken kwamen we wel eens iemand tegen die zei dan: “geef maar niet aan mij, er zijn mensen die het harder nodig hebben, geef hun maar mijn pakket”. Ja, wat moet je dan nog zeggen. De gaan we maar naar een andere plek en brengen daar het pakket. Zo kwamen we terecht bij de vrouw die die mais aan het fijn malen was. Het is mais die normaal als voer voor het vee wordt gebruikt. Het is dus oude en harde mais. Vraag maar niet hoe die ruikt. Zij maakt die en mengt die onder de rijst. Hierdoor kunnen ze langer met de rijst doen.  Waarschijnlijk gaan ze met het pakket de hele maand doen.

En ja ik wilde natuurlijk naar onze tortelduifjes toe. Ik vind het ongelofelijk hoe deze twee mensen op hun manier van elkaar houden. Hoe ze zich voorzien in hun dagelijkse behoeften. We zijn er achter gekomen dat hij 96 jaar is. Samen gaan ze op zoek naar de goede bamboe zodat zij de mandjes kan maken. Ze zijn dan meestal 1 of 2 dagen op zoek. Voordat een mandje klaar is inclusief zoeken naar de bamboe zijn er misschien drie dagen verstreken. De opbrengst van 1 mandje is 15.000 roepia. Toen ze ons zagen komen kwam weer die heerlijke glimlach tevoorschijn. Zij kwam naast me staan, pakte mijn hand vast en liet die niet meer los totdat we weg gingen. Dat was wel even knijpen en het schakelaartje omzetten. Nadat we bij hun waren geweest gingen we naar de buren. Daar waren twee gezinnen. Na een minuut of vijf, kwam hij aanlopen in zijn speciale jack en bril op. Prachtig.

Op alle adressen waar we weer kwamen verschilde de keuken en doucheruimte niets van elkaar. Een lampje van misschien 5 watt en dan mocht je blij zijn als dat lampje het deed. In de meeste gevallen wel alles netjes opgeruimd. Koken op hout en in het mandje een handvol rijst en dat was het dan.

Het zijn deze keer 73 foto’s en achter elke foto zit een verhaal van een lach en een traan. Of zoals de Balinees leeft: lach, doe je ceremonie en werk. En dat blijft mij verbazen, dat dit gebeurd met een enorme veerkracht.

Er is nu nog 6,2 miljoen roepia in kas. Er is 1 sponsor bijgekomen Rietje Simons. Ik wil hier ook bedanken Toko Rejeki en met name Leongk. Wat betreft het klaar maken van de pakketten en het overal heen brengen is hem niks te veel. Daarbij heb ik mij laten vertellen dat de prijzen die hij hanteert zeer scherp zijn afgestemd. Chapeau.

De komende twee dagen hebben we nodig om even wat energie bij te tanken, de planning is dan om de resterende pakketten op donderdag of vrijdag te gaan verstrekken.

Nogmaals wil ik iedereen hartelijk bedanken voor hun bijdragen zodat we heel wat gezinnen hebben kunnen helpen.

En delen mag weer.

27 april 2020