Banyualit – Air Sanih – Amed – Amlapura – Besakih – Banuyalit


Zondagmorgen, de zon schijnt lekker en de temperatuur is aangenaam. Iedereen kent dat gevoel wel dat je, je zelf in de weg zit. Moet ik nu naar links, rechts of rechtdoor. Zo zat ik buiten met een kop koffie en keek naar de hemel en hoopte op hulp. Keek naar de zon die al als een ploert te keer ging. Heb mijn lijst gepakt en gekeken waar ik heen zou kunnen. Eigenlijk wilde ik maar gewoon rijden en foto’s maken.

Ik was al lang niet meer richting Amed gereden en ik wilde graag langs Lake Batur gaan rijden. Dus in Googlemap eens gekeken naar de route. De route zou gaan via Singaraja – Air Sanih naar Amed. Vanuit Amed richting Amlapura. Maar daar was Truus GPS het weer eens niet mee eens. Je kunt vanuit Amed een geweldig mooie route langs de kust rijden. Je komt dan uit bij Taman Ujung Tumbu, wat ik vind, de mooiste watertuin van Bali. Maar Truus GPS zei de hele tijd maar: “rij nog 150 meter en dan omdraaien” en opeens was ze stil. Gelukkig.

Maar wat is dat toch een schitterende route en deze behoort zeer zeker tot één van mijn favoriete. Toen ik Amed binnen reed was ik toch wel enigszins verbaasd over het aantal warungs, toko’s, homestay’s etc. die er bij gekomen waren. Praktisch de hele doorgaande weg door Amed heen is volgebouwd. De verscheidenheid aan gebouwen heeft wel iets. Het geheel heeft toch een hele aparte en enigszins vriendelijke uitstraling. Even gestopt bij de plek waar de boten aankomen en vertrekken. Daar was het een drukte van jewelste. Dat was dus snel wegwezen.

Vanuit Amed ging het omhoog, omlaag, vals plat, door een van de meest vruchtbare streken van Bali. Rondom Mount Agung tref je de meest vruchtbare streek aan. De reden hiervoor is dat vriend Agung het regenwater “vasthoud” en neer laat dalen rond hem. Het is een gebied waar je de meeste schakeringen in de kleur groen aantreft. Van flets tot diep groen. Op verschillende plaatsen wordt de weg als het ware onderbroken om het water uit de bergen rustig zijn gang te laten gaan.

Op een bepaald moment was het zelfs zo dat ik voor mezelf het gevoel had dat ik volledig werd opgenomen in de omgeving rondom mij. Motorscooter en ik waren één. Het groen was zo levendig, zo diep, zo warm. Het blauw van de lucht was zo diep blauw als de oceaan en beide liepen in elkaar over. De wolken staken daar enorm wit tegen af. Het was een mooie en aparte ervaring. De hele weg tot aan het waterpaleis heb ik hier van genoten.
Bij het waterpaleis aangekomen stuurde Truus GPS mij, dacht ik, opeens een hele andere kant uit. Door Amlapura heen richting Rendang. Als je dan eenmaal buiten Amlapura komt dan ga je weer omhoog en dan beneden je zie je prachtige rijstvelden aangelegd. Een perfect irrigatie systeem met enorm veel terrassen. Dit gebied doet beslist niet onder voor de rijstvelden in en rond Jatiluwih. Bepaalde stukken vond ik zelfs mooier en zeker daar waar de terrassen tegen de berg aanliggen.

Vanuit Rendang zou ik richting Batur willen gaan maar werd overruled door een enorme regenbui. Op het eerste stuk waar het water naar beneden viel, was nergens een plek om mijn regenpak aan te doen. Totdat ik de twee oudjes van veraf in de winkel zag. Daar gestopt, koffie gedronken en mijn regenkleding aan gedaan en gewacht dat het iets minder regende. Verder op weg, maar aangekomen bij de Besakih Tempel was het omkeren geblazen. De weg was afgesloten. Het bleef ook maar met bakken naar beneden komen. Dat betekende richting Kintamani met het risico op nog meer regen en mist tot thuis. Maar nee hoor, eenmaal in Kintamani kon de regenkleding uit, scheen de zon en was het zelfs tijdens het eerste stuk aangenaam, later werd het frisser.

In de ochtend om 10.00 uur vertrokken, met één grote fles water, één hard gekookt ei en één banaan, om 19.00 opende ik de poort voor mijn huis. Een lange en vermoeiende maar ongelofelijk mooie dag.

17 februari 2019