Augustus 2019 een bewogen maand.


Morgen
Morgen is het de 25ste dag van deze maand. De dag waarop de meeste betalingen plaats vinden van lonen, pensioenen enzovoort. Nog even en dan is de achtste maand van het jaar voorbij. Ons leven schrijdt voort. We staan op, ontbijten, stappen in onze auto en gaan naar ons werk. We stappen in onze auto en rijden naar huis, we genieten van ons avondmaal, we kijken televisie en we gaan slapen. Dit doen we 360 dagen per jaar met een onderbreking van vakantie(s), vrije dagen en feestdagen. Ja, ik weet het is wat gesacreerd, wat dan ook de bedoeling is. Want………
Onze longen doen pijn. We kunnen moeilijk ademhalen. De hemel wordt bedekt door een zwarte deken, de zon is niet meer te zien. Het wordt donker. Er is geen maan meer. De vlokken vallen naar beneden samen met onze zuurstof. We willen het inademen maar onze longen schreeuwen het uit van de pijn. De bomen vallen om alsof het kleine stukjes hout zijn. De hoeders van onze longen sterven of worden verdreven. Wereldwijd staan onze longen in brand. De weg wordt vrijgemaakt voor de grote getallen van het geld. Hoe lang accepteert Moeder Natuur en Moeder Aarde dit nog? Wanneer laat zij zien dat zij de regels maakt en niet de mensheid, die denkt slim te zijn.

Lovina Beach
Lovina Beach, het staat hier tussen twee verhalen in. Ik kijk naar de foto’s die ik heb uitgezocht en ik zie het leven zoals het kan zijn en eigenlijk zou moeten zijn. De man die zit te mediteren, de kids die zich in het raamwerk van een schilderij wurmen, de muziek die regelmatig terugkomt, de prachtige zonsondergangen, de mooie wolkpartijen. De vrede, de rust, de eensgezindheid die Lovina Beach en de mensen die er verblijven uitstralen. Er wordt niet gedacht aan gister of aan morgen, we zijn er nu, we ervaren het nu. En toch blijft er dan die vraag…waarom?

De Vrouw
Vandaag kwam ik terug van de apotheek en had voor 850.000 roepia aan medicijnen gekocht. Daar zag ik haar lopen. Waar ze vandaan komt weet ik niet. Ik kom haar overal tegen. In Singaraja, achter Singaraja, op de weg naar Serririt. Ze loopt niet, maar ze schuifelt en een beetje voorovergebogen. Het ene voetje schuift langs het andere voetje en voor het andere voetje. Ze is klein van stuk. De haren wild omhoog staan. Soms wel en soms geen sandalen om te lopen. Soms heeft ze iets van redelijk goede kleren aan, zoals vandaag, maar soms……Het lijkt wel of haar ogen op slechts één punt zijn gefocust: vooruit. Ze had een zak met gebakken banaan chips in haar handen. Ze beschermde die alsof…..ze stopte. Er stond een bekertje water…ze pakte het op en dronk het leeg….ik reed door…stopte en draaide en reed terug naar haar…ik keek haar aan…..zij keek mij aan…we zeiden niks…..ze keek….lachte en richtte zich weer op: vooruit. We gingen alle twee weer onze eigen weg……

Nog niet voorbij…
De maand is nog niet voorbij, de internationale druk wordt opgevoerd, hypocrieten zijn het, want morgen voeren ze weer handel…..en eeuwenoude tradities en stammen worden vernietigd. Welke miljardair zal nu in de buidel grijpen om te helpen?

Dag augustus…..

24 augustus 2019