Amed Salt Festival 2019


Afgelopen zaterdag kreeg ik van Heerke Woldering via Facebook een link voor het Amed Salt Festival. Het artikel was geplaatst door Indonesiënu. Dus op zoek naar meer informatie. Contact gehad met Villa Sinar Cinta Bali en Garam Amed Bali. Door beide perfect geïnformeerd. Het hoogtepunt van het festival zou de Jukung Boat Race worden. Deze zou op zondagmorgen om negen uur in de ochtend van start gaan.

Het vertrek op zondagmorgen
Zondagmorgen om half zes liep de wekker af. Door de gordijnen heen kon ik al wat geels zien. De opkomst van de zon was in gang gezet. Nog even omgedraaid en toen toch maar hups de beentjes uit bed gegooid. Nou ja gegooid…..de gebruikelijke ochtend rituelen gestart en vooral als eerste de brandstof genuttigd. Heerlijk een bakkie koffie zo vroeg in de ochtend. Een enorme stilte en alleen wat vogeltjes die hun lied zingen. niets hoorde ik zelfs de kippen waren stil. Tussen de bedrijven door met Gerda in Nederland gebabbeld, die was nog wakker.

Om half zeven vertrokken en het schoot lekker op. In een tijd van niks zat ik achter Singaraja. Normaal is het rustig op de weg, als eenmaal Singaraja voorbij bent, maar deze ochtend was het wel even anders. De zon stond nog niet hoog aan de hemel en dan kan die best wel verblindend zijn. De schaduw die de bomen op de weg legde was zo donker dat je niet kon zien wat zich in dat vlak afspeelde en diversen keren was het een hond die vanuit zo een donker vlak de weg wilde oversteken. De auto’s, vrachtwagens en tankwagens dachten even dat ze op een racecircuit zaten. Een auto was bezig met een auto in te halen en ik zag achter die auto al de koplappen van een andere auto tevoorschijn komen. Mijn groot licht opgezet en meneer bond meteen in. Dit gebeurde deze ochtend diversen malen. Tot het laatste stuk en toen het heerlijk rijden.

Aangekomen in Amed
In Amed aangekomen meteen maar gevraagd waar de boot race was en ja hoor werd ik mooi gestuurd naar de plek waar de fastboat naar de Gili’s gaan. Dus weer terug en maar ieder steegje ingekeken en uiteindelijk de plek gevonden. Daar lagen ze dan 30 boten met de zeilen al gehesen. De mannen zaten allemaal in de schaduw van de boten die op het strand lagen en niet meededen. Het was bloed heet en het was pas vijf voor negen. Het was nog rustig en het zou nog even duren voordat werd vertrokken

De Jukung Boat Race
Om kwart over negen was het zover, de bootsmannen en hun hulp om de boot naar het open water te duwen, stonden klaar. Het startschot werd gegeven en men moest zich verzamelen tot aan de man in de boot, die het uiteindelijke sein tot racen gaf. De gamelanmuziek klonk nog luider. Daar gingen ze dan. De wind was in het begin niet sterk genoeg en sommigen boten raakte dan ook uit koers. Toen de boten verder op zee waren zag je dat de wind iets was toegenomen en het racen goed begon. In een korte tijd was het veld dan ook uit elkaar geslagen en bevonden de boten zich over de volledige breedte van de horizon. Op het strand werd het stil en rustig. Iedereen had de koelte en schaduw opgezocht. Ik ben wat over het strand aan het kuieren geweest en bij een warung koffie gedronken. Totdat de boten in de verte de bocht maakte en in een rap tempo op de finish afkwamen. Heel kort langs de kust scheerder de boten langs en sommigen peddelde nog wat bij om snelheid te krijgen. In een mum van een tijd was het bij de aankomst weer druk. De zeilen werden naar beneden gehaald en opgerold. De wedstrijd was voorbij en de winnaar bekend. Tijd voor wat te gaan eten.

Vanuit de warung waar ik wat gegeten had kon ik zo naar het eerste “zoutveld” lopen en dat was wel lachen. Ik liep het terrein op en de man die stond te harken riep meteen zijn vrouw en ja hoor ze kwam meteen met zout aangelopen. In nog geen 60 seconden stonden vijf vrouwen om mij heen, allemaal wilde ze mij hun zout verkopen. Ik hun uitgelegd dat ik hier woon en geen toerist ben. Gelukkig kwamen er twee zodat ik mooi er tussen uit kon. Maar ik wist al van wie ik wat zout wilde kopen en ja dat ik teveel heb betaald dat weet ik. Maar daar gaat het niet altijd om…de foto laat wel zien van wie ik het zout heb gekocht. Vandaaruit naar het Amed Salt Center, waar ik een goede uitleg kreeg.

Zoutproduktie
De velden waar geharkt wordt, worden onder water gezet met zeewater. Men laat dit opdrogen en vervolgens wordt de aarde opgeharkt en in de grote “manden” gedaan. Hier wordt weer zeewater aan toegevoegd. Dit zeewater zakt naar de bodem en via een klein kanaal komt dit in een bak terecht. Je kunt zien hoe geel het water is. Dit zeewater wordt in de grote lange bakken gedaan en vervolgens doet de zon de rest. Het water verdampt en het zout blijft achter. Dit proces wordt iedere drie dagen herhaald. In het verleden waren er ongeveer een vijftig zoutboeren, nu nog vijfentwintig en dat was geen goede zaak. Men probeert het maken van zeezout weer nieuw leven in te blazen, men wil namelijk niet dat dit verloren gaat.

De Jukung Boat Race
Een Jukung (kano) ook wel bekend onder de naam cadik is een traditionele houten boot die normaal door de vissers wordt gebruikt. Tegenwoordig worden ze ook van polyester gemaakt en gebruikt men ze voor verschillende doeleinden en voornamelijk, buiten het vissen, afgestemd op het toerisme. De race is een belangrijk onderdeel van de Balinese tradities en het is dan ook een eer om mee te mogen doen, waarbij het meedoe vaak belangrijker is dan het winnen. Op internet kwam ik een verhaal tegen dat in 1980 negen Jukungs met achttien internationale zeilers vertrokken zijn vanuit Bali naar Darwin. Deze trip werd gefilmd door Bob Hobmann en de naam van documentaire is “Passage out of Paradise”.

06 oktober 2019