Agung 03 juli 2018


Het was middernacht 00.55. De telefoon die naast mijn bed lag zoemde. Een berichtje met foto’s van Yana Dijkstra. Er was iets met Agung aan de hand. Even in mijn ogen wrijven en met een sprong uit bed, koud water in mijn gezicht, snel wat kleren aangeschoten. Dat bleek later niet zo een slimme keuze geweest te zijn, een korte broek. Wat was het met stukken koud.

Ik ga altijd bij Tianyar Barat kijken. Dat is ongeveer anderhalf uur met de motor. Ook vannacht nog. Eenmaal daar aangekomen zag ik alleen maar het enorme silhouet van Agung. Wat stak die prachtig af tegen die donkere en koude nacht. Aan deze kant was niets waar te nemen en ben ik dus weer teruggegaan. Naderhand las ik op Facebook dat het allemaal gebeurde aan de oostkant.

Thuis gekomen om kwart voor vier, snel een kop koffie en onder de wol totdat……

Om ongeveer half tien in de ochtend, ik lag nog heerlijk ingedraaid in mijn bed cover, lekker knus en warm….een berichtje met foto van Jeroen. Hij is weer bezig…..

Koffie een boterham met smeerworst een glas thee. Snel in de kleren, met lange broek en weer richting Tianyar Barat. Vandaar was er weinig te waarnemen en ben ik doorgereden tot Tukad Abu. Daar heb ik sinds de vorige keer een weggetje ontdekt. Ik ben de weg helemaal doorgereden totdat ik aan het waterbassin was en niet verder kon. Daar de motor geparkeerd en te voet verder tot dat ik echt helemaal aan de voet van de Agung was. Om hoog liet mijn conditie helaas niet toe. Tussentijds hielden Jeroen en ik elkaar op de hoogte.

Het is een enorm vruchtbaar gebied en rijk aan bomen, planten en struiken. Overal om mij heen zag ik nog overblijfsel uit 1963 in de vorm van geblakerde bomen. De wind was enorm en ik moest me met momenten verschuilen achter een boom en aan die boom vasthouden om weerstand aan de wind te kunnen bieden.

Ik ben op een betonnen plaat van een waterput gaan zitten en heb de hele omgeving op mij in laten werken. Gekeken naar Agung en mijn respect betuigt aan hem. Zoals hij daar staat, zoals hij dan stoom blaast, dan puin blaast en zoals vannacht lava laten stromen over een lengte van ongeveer twee kilometer wat nu nog smeulde en soms op wakkerde. Hij laat zien dat hij sterk, groot en machtig is. Hij bepaald wat er gaat gebeuren en hij bepaald de mate van vernietiging. Hij is de natuur en hij verdient dit respect, hoe erg ook de vernietiging zal zijn.

Vanuit de Agung heb je een grandioos uitzicht op de oceaan. Dit alles bij elkaar brengt mij telkens in beroering. Het waarnemen van de natuur, het kijken waartoe de natuur in staat is.

Op de helft van de weg is een tempel, daar ben ik even gestopt en omdat ik niks bij mij had heb ik een veldbloem geplukt en die in de tempel gelegd en bedankt dat ik dit allemaal heb mogen ervaren.