Achttien Oktober


Tot nu toe hebben de eerste weken van de maand oktober voor de nodige opschudding gezorgd en verassende nieuwigheden. Waarbij een aantal dingen mij toch wel verdrietig maken. Kleine en grote dingen die iets laten zien, waarbij ik mij afvraag waar is het respect voor de andere mens? Waar is het respect voor de andere cultuur? Hoe betrouwbaar zijn bepaalde beloften en uitspraken? Wat is het nog waard als je zij aan zij strijd voor idealen? De media wordt overspoeld met fake nieuws, maar één ding is zeker: er wordt weer een poging gedaan om een heel volk uit te roeien. Maar het respectloze begint al in het heel klein. Vlak bij mij in de buurt wordt een tempel door een toerist gemolesteerd en op een andere plaats gaat een toerist in een tempel zitten waar hij niet behoort te zitten en de ander gaat boven op een beeld staan. Het jaar 2019 met al zijn kennis, zijn technologie, met al zijn vooruitgang, maar ik mis iets uit de jaren dat ik jong was.

En dan moeder natuur die zich in alle pracht en praal laat zien en ons laat zien dat niks voor de eeuwigheid is. Deskundige hebben ontdekt dat de Etna uiteindelijk volledig in de oceaan zal verdwijnen. Op zich geen uitzonderlijk iets, want dat gebeurd wel vaker en de aarde beweegt nu eenmaal. Alleen hier zou het dan gaan om golven van wel 100 meter hoog en een grootte gedeelte van Zuid Europa zou onder water komen te staan.

Hoe betrekkelijk is alles, hoe jammer is het dat we elkaar geen hand kunnen geven en niet naast elkaar kunnen leven.

Dan loop ik over het strand van Lovina Beach, mijn sandalen aan de kant, kijk rond en zie al die momenten van geluk, van samenzijn, van genieten wat andere doen. En dan wordt alles nog meer betrekkelijk.

Aan de andere kant van het strand bij Le Minerale is een groep jongeren bezig met een voorstelling. Zij lopen vandaar naar de centrale plaats: het Dolfijnen standbeeld. Daar hebben ze een uitvoerig optreden en doen dit met een enorme passie.

De twee jongens die balletje aan het trappen zijn, mijn kennis David uit Australië die opeens en onverwacht naast me zit, de grote groep fietsers waarvan sommigen een tandem hadden, het oefen gesprek in Engels met een passerende toerist, de jongeren die opdracht van school hebben gekregen om zelf een project op het strand te maken, het jongetje zegt: “Saya mau topi anda” en dan zet je hem die gewoon op, de meiden die zitten te kaarten en wel Uno, de jongeren die zeiden: “pa foto”.

Het zijn allemaal korte momenten, korte ontmoetingen die een leven rijker maken omdat het niet altijd om het geld gaat. Zo kom ik Putu tegen die met twee toeristen aan het onderhandelen is of zij fruit van haar willen kopen. In april dit jaar was één van hun ook al hier en we hadden toen een leuk gesprek. Nu ook weer en het was lachen hoe de man met de baard aan het onderhandelen was met Putu. Op een hele leuke manier, uiteindelijk kocht hij veel en voor de prijs die Putu vroeg.

Eén van de momenten was wel heel bijzonder. Putu Zat met een vrouw te praten. Ik ging erbij zitten. We kwamen aan de praat en Putu zei meteen dat ze ook uit Nederland kwam. Haar naam is Erika en is op 2 jarige leeftijd geadopteerd door een Nederlands echtpaar. Reden van de adoptie was dat haar beide ouders overleden waren. Ze is drie dagen in Lovina gebleven en iedere avond was er wel een reden voor een gesprek. Het afscheid tussen Erika en Putu was wel heel bijzonder.

Lovina Beach blijft een bijzonder strand.

18 oktober 2019